ปริศนาแห่งดวงจันทร์

เรื่องราวของกระต่ายบนดวงจันทร์ สำหรับวันนี้เรียกได้ว่าแทบไม่มีใครจะเชื่อเรื่องราวเหล่านั้น แต่ทว่าตำนานก็ยังคงอยู่ เช่นเดียวกับดวงจันทร์ที่ยังคงโคจรอยู่รอบโลกใบนี้ และนักวิทยาศาสตร์ก็ยังคงศึกษาค้นคว้าเรื่องราวเกี่ยวกับดวงจันทร์ดวงกลมโตอยู่ต่อไป

เป็นเวลาหลายพันปีที่มนุษย์คุ้นเคยกับการที่มีดวงจันทร์ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า ซึ่งเปรียบเสมือนโคมไฟขนาดใหญ่ที่ช่วยส่องทางในยามค่ำคืนแก่นักเดินทาง เป็นนาฬิกาบอกเวลาให้กับชาวไร่ชาวนา ประหนึ่งเป็นเข็มทิศให้กับนักเดินเรือ และสำหรับบางเชื้อชาติดวงจันทร์คือพระเจ้าที่พวกเขานับถือ แต่ในทางวิทยาศาสตร์ ดวงจันทร์คือสถานที่แห่งเดียวที่มนุษย์ได้ไปเยือน
 
จากการนับล่าสุดระบบสุริยจักรวาลมี ดวงจันทร์ประมาณ 150 ดวง ดาวดวงอื่นในระบบสุริยจักรวาลต่างมีดวงจันทร์เป็นบริวารมากมาย แต่มีเพียงโลกเราเท่านั้นที่มีเพียงดวงเดียว และ เป็นหนึ่งเดียวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบกับดาวเคราะห์แม่ ขนาดที่ใกล้เคียงกันมากทำให้นักดาราศาสตร์บางคนถือว่าโลกและดวงจันทร์เป็นดาว เคราะห์คู่
 
แม้จะใกล้กันมากแต่เมื่อมนุษย์พัฒนา    ขีดความสามารถจนขึ้นไปเยือนดวงจันทร์ได้ จึงพบว่ามันคืออีกโลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับโลก ของเรา มันเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยอันตราย ไม่มีอากาศ จึงไม่มีสื่อที่จะพาคลื่นเสียงไปได้ และมีแรงโน้มถ่วงต่ำเพียง 1 ใน 6 ของโลก
 
นอกจากจะต้องสวมชุดอวกาศเพื่อป้อง กันสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย นักบินอวกาศจากยาน อะพอลโลจึงต้องตระหนักอยู่เสมอว่าพวกเขากำลังเดินอยู่บนพื้นผิวอันขรุขระที่อันตรายที่สุด เพราะเพียงแค่ชุดมีรอยขาด รองเท้าชำรุด หรือหน้ากากร้าวเนื่องจากถูกสะเก็ดอุกกาบาตพุ่งเข้าใส่ นั่นอาจหมายถึงชีวิต
 
สะเก็ดอุกกาบาตที่พุ่งเข้าหาพื้นผิวของดวงจันทร์ราวกับเล็งเป้าไว้เป็นอย่างดีนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากการเล็งเป้าหมายแต่เป็นเพราะสภาพของดวงจันทร์ที่ไม่มีชั้นบรรยากาศ เมื่ออุกกาบาตพุ่งเข้ามามันจึงตรงเข้าใส่พื้นผิวทันที และสะเก็ดอุกกาบาตที่พากันพุ่งเข้าใส่ดวงจันทร์อย่างต่อเนื่องกว่า 4,000 ล้านปี จึงทำให้พื้นผิวดวงจันทร์เป็นหลุมเป็นบ่ออย่างที่เห็น
 
บางหลุมมีขนาดความกว้างถึง 600-700 ไมล์ และลาวาสีดำก็จะพุ่งขึ้นมาแทนที่หลุมที่เกิดขึ้น ขณะที่แนวเขาที่มองเห็นอยู่ก็เกิดจากการ   พุ่งชนที่ว่าด้วยเช่นกัน ขณะที่แนวเขาที่มีอยู่บนโลกเกิดจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกที่เบียดเข้าหากันอย่างช้า ๆ
 
20 กรกฎาคม 1969 นักบินอวกาศของสหรัฐได้ลงเหยียบดวงจันทร์เป็นครั้งแรก พวกเขาลงจอดบนพื้นลาวาที่แข็งตัวแล้วที่ถูกเรียกว่าทะเลแห่งความสงัด พวกเขานำหินหรือฝุ่นจากดวงจันทร์น้ำหนัก 48 ปอนด์กลับมาที่โลกด้วยและเรียกมันว่าเรโกลิธ นักธรณีวิทยารู้ได้ทันทีว่ามันคือหินบะซอลต์ เหมือนอย่างที่พบในฮาวาย แต่มันมีหินอีกชนิดที่เรียกว่า เบร็กเชียส รวมอยู่ด้วย
 
หินดวงจันทร์ก็เริ่มบอกเล่าเรื่องราวออกมา หินและทรายบ่งบอกว่าดวงจันทร์ถูกปกคลุมไปด้วยลาวามากมายตั้งแต่มันถือกำเนิด เพราะไม่มีสสารระเหยประกอบอยู่เลย นั่นหมายความว่ามันถูกเผามานาน แต่ทฤษฎีกำเนิดของดวงจันทร์ก็ยังคลุม เครือ
 
ทฤษฎีการชนครั้งใหญ่ถูกยกขึ้นมาพูดถึงในปี 1974 ทฤษฎีนี้มีอยู่ว่า เมื่อประมาณ 4.5 ล้านปีที่แล้ว โลกได้ชนเข้ากับวัตถุที่มีขนาดเท่ากับดาวเคราะห์อย่างดาวอังคาร มันเป็นการชนครั้งใหญ่มากและทำให้โลกเริ่มหมุน มันทำให้โลกของเรามี 24 ชั่วโมงต่อวัน
 
การชนครั้งใหญ่มากนั้นทำให้เกิดวัตถุ มากมายวนอยู่รอบ ๆ โลก และวัตถุเหล่านั้นก็รวมตัวกันจนกลายเป็นดวงจันทร์ นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า ชั้นบนของโลกหลอมเหลวเกือบทั้งหมดหลังการชน รูปร่างของโลกบิดเบี้ยวไป
 
ขณะที่ดวงจันทร์เกิดจากวัตถุที่อยู่ด้านนอกของโลกที่ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นแผ่นกลม ๆ ซึ่งคาดว่าได้รวมตัวกันจนกลายเป็นดวงจันทร์ต่อมาอีกไม่เกิน 1 ปี หลังการชน
 
ไม่มีหลักฐานยืนยันการชนในครั้งนั้น เพราะตอนนั้นโลกเรายังมีขนาดประมาณ 90% จากขนาดปัจจุบัน ส่วนอีก 10% ที่เหลือเป็นการสะสมเพิ่มขึ้นจากการถูกชนโดยวัตถุขนาดเล็ก และแรงโน้มถ่วงของโลกก็เปลี่ยนรูปร่างของโลกเราด้วย ภายใน 1 วันหลังการชน โลกก็เริ่มเปลี่ยนกลับมาเป็นรูปทรงกลม และความกดอากาศที่เกิดจากการชนก็ทำให้มันเรียบ
 
การประชุมดวงจันทร์ในฮาวายเมื่อปี 1984 สิบสองปีหลังจากการขึ้นไปเหยียบดวงจันทร์ นักดาราศาสตร์ส่วนใหญ่ก็ลงความเห็นกันว่า ทฤษฎีการชนครั้งใหญ่เป็นคำอธิบายที่ยอมรับได้มากที่สุดเกี่ยวกับการถือกำเนิดของดวงจันทร์ แต่พวกเขาก็ยังคงศึกษาเกี่ยวกับมันต่อไป
 
การจะกลับไปบนดวงจันทร์เพื่อเป็นที่มั่นถาวร อยู่ในแผนที่สั่งการลงมาจากทำเนียบขาวเมื่อเร็ว ๆ นี้ ฐานนี้จะเป็นสถานที่สำหรับฝึกนักบิน อวกาศให้คุ้นกับการอยู่ในอวกาศและจะเป็นฐานสำหรับการปฏิบัติภารกิจไปดาวอังคาร