Small corner room : ห้องมุมเล็กๆ

      ผมเลยอยากเขียน เรื่องเกี่ยวกับการวางแผนชีวิต เพื่อเลือกเส้นทางเดินในการเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย หลายคนนะครับที่ใฝ่ฝันอยากเป็นนิสิตนักศึกษาในสถาบันที่มีชื่อเสียง (จะมีผมรวมอยู่ด้วยล่ะครับ) จบปริญญาตรี แล้วไปทำงานที่ตนเองใฝ่ฝันไว้ตั้งแต่เด็ก แต่รู้หรือไม่ครับว่าในขณะใฝ่ฝันนั้น บางช่วงสถานการณ์อาจทำให้เบนเข็มไปในอาชีพที่ไม่เคยคิดว่าอยากไปเลย แต่ก็ต้องไปทั้งๆ ที่ไม่ชอบ จบมาทำงานไม่ถูกสาขาอาชีพ (อ้าว บางคนจบวิศวะ ไปเป็นครูติววิชาต่างๆ อยู่ตามสถาบันกวดวิชา เป็นต้นหรือทำอาชีพอื่นๆไปแล้ว) เนื้อหาที่อ่านนี้จะคุ้มมากๆ ถ้าเอาไปใช้ในชีวิต และไปประยุกต์ใช้กับหน้าที่ ที่ตนเองต้องรับผิดชอบ ในการเข้าศึกษาต่อสถาบันต่างๆ เมื่อครูมาแนะนำไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึง

ณ ห้องมุมเล็กๆ แห่งหนึ่งของโรงเรียนนี่เอง ดูเหมือนสำนักงานหรือห้องพักครูทั่ว ๆ ไป มีครูท่านก็ยุ่งเกี่ยวกับเอกสารอันพะเนินเทินทึก ทั้งกระดาษขาว กระดาษเขียว สารพัดสี วุ่นตั้งแต่เช้ายันเย็น หัวฟูกันทั้งวัน ตั้ง3 -4 คน แต่รู้หรือไม่ว่า ในห้องนั้นเป็นกุญแจที่ไขปริศนาชีวิตนักเรียน ทั้งหมดทุกคน ทุกบุคลิก ทุกนิสัย ย่อมมาหล่อหลอมมาเป็น ผู้คนที่อยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข แต่บางคน บางโรงเรียน มองข้ามไปกับห้องเล็กๆ นี้ไปอย่างน่าเสียดาย บางโรงเรียนใส่ใจห้องเล็กๆ นี้เป็นพิเศษ ยิ่งกว่าสิ่งใดที่ล้ำค่า มีใครรู้หรือเปล่าครับว่า ห้องเล็กๆ ที่ผมกล่าวมานั้น น่าจะเป็นห้องอะไร บางคนอาจจะร้องอ๋อ บางคนยังคิดไม่ออก งั้นจะเฉลยไปแล้วละกันครับ คำตอบคือ “ห้องแนะแนว” นั่นเอง

เหตุฉไหนจึงเป็นกุญแจไขปริศนาชีวิตนักเรียนหรือครับ เพราะห้องนี้ นักเรียนหลายคนเข้ามาใช้บริการ บางคน เพื่อหาตัวเองในส่วนที่มืดมนอยู่ บางคนเข้ามาเพื่อปรึกษาเรื่องการเรียน การเงิน ครอบครัว เรื่องส่วนตัว และสารพัดเรื่องร้อยแปดพันเก้า บางคนเข้ามาเพื่อติดต่อโควต้าสอบตรงเข้าทุกสถาบันและสาขาอาชีพที่ตนใฝ่ฝันไว้ ครูผู้มีอายุตอบได้อย่างคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญ พร้อมรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ของเธอ เธอมักจะแนะนำในสิ่งที่นักเรียนสงสัยตอบให้กระจ่าง และต้องการให้นักเรียนทุกคนไปเรียนต่อระดับอุดมศึกษาได้ทุกคน เมื่อเวลาผ่านไป ครูที่อยู่อย่างสุขีหลายคน ต้องจากลาแยกย้ายเพราะเหตุผลบางประการ นักเรียนที่จะมาปรึกษาเรื่องที่แทบจะเป็นตายกัน ข้างหนึ่ง ต้องนั่งท้อแท้ เพราะผู้ที่จะช่วยปลอบโยน แนะนำสิ่งดีๆ จากไปโดยไม่ถึงวาระอันควร (ไม่ใช่ครูท่านนั้นเสียชีวิต หรือ ซี้ม่องเท่ง แล้วนะครับ แต่หมายถึงครูย้ายออกหรือเกษียณอายุแล้ว) ครูหลาย ๆ ท่านต้องรับภาระหนักทั้งงานสอนและติดสัมมนาประชุมร้อยพันหัวข้อในแต่ละปี เพื่อพัฒนาให้ชีวิตแก่พวกเรา จะมีสักกี่คนที่เหลียวมามองห้องมุมเล็กๆ ที่เป็นแหล่งเรียนรู้ของชีวิตนักเรียน ฟังดูแล้วก็หนักเข้าไปอีก

แต่ตอนนี้พร้อมกันหรือยังครับ ที่จะเริ่มเอ่านต่อในตอนหน้า ว่าจะทำยังไงก่อนดีกับชีวิตที่ตนเองอยู่มัธยมศึกษาตอนปลายเพียงไม่กี่ปี ไม่กี่วัน หรือ เพิ่งสำนึกตัวว่าตัวเองจะลาโลกแห่งกระโปรงบานขาสั้น สู่รั้วส้นสูง กางเกงขายาวอีกไม่กี่ปีแล้ว กับการเข้าสู่โลกอุดมศึกษาเป็นยเวลา 4 ปี จะเปลี่ยนเป็นทั้งช่วงชีวิตครับ การเลือกคณะและหลักสูตรจะมีคำตอบในตอนต่อไป