โลก ดาราศาสตร์และอวกาศ

การกำเนิดจักรวาล ทฤษฎีที่อธิบายกำเนิดความเป็นมาของจักรวาลมีอยู่หลายทฤษฎี มีอยู่ 2 ทฤษฎีที่ ได้รับการยกย่องและสนใจจากบุคคลทั่วไป คือ ทฤษฎีการระเบิดที่ยิ่งใหญ่หรือบิกแบงค์ (Big Bang Theory ) และทฤษฎีภาวะคงที่ ( Steaely State Theory ) ทฤษฎีการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่หรือบิกแบง
สรุปว่า จักรวาลมีการกำเนิดมาจากการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่ของสารที่อัดรวมกันแน่น แรงระเบิดทำให้ชิ้นส่วนแตกละเอียดเป็นแก๊สร้อน กระเด็นกระจายออกจากจุดระเบิดไปทุกทิศทุกทาง ต่อมาแก๊สเหล่านี้ก็เย็นลงเกาะตัวกันเป็นกาแลกซี่ และสิ่งอื่น ๆ เป็นองค์ประกอบของจักรวาลในปัจจุบัน ทฤษฎีภาวะคงที่
สรุปว่า จักรวาลไม่มีจุดกำเนิดและไม่มีวาระสุดท้าย จักรวาลมีสภาพคงที่เป็นอยู่ในปัจจุบันมานานแล้ว และจะมีสภาพเช่นนี้ตลอดไปชั่วกาลนาน
จากหลักฐานการค้นพบทำให้ทฤษฎีของบิกแบงได้รับความเชื่อถือมากกว่าทฤษฎีสภาวะคงที่ ซึ่งหลักฐานสำคัญมีอยู่ 3 ประการคือ
1. หลักฐานการขยายตัวของจักรวาล
2. การค้นพบควอซาร์
3. การค้นพบคลื่นรังสีความร้อน

ทฤษฎีของคานท์และลาพาส
ดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ ดวงจันทร์ และอื่น ๆ ในระบบสุริยะ เกิดจากกลุ่มแก๊สที่ร้อนจัดและหมุนอยู่แรงเหวี่ยงจากการหมุนทำให้เกิดเป็นลักษณะวงแหวนกระจายออกจากศูนย์กลาง ต่อมาบริเวณศูนย์กลางวงแหวนก็กลายเป็นดวงอาทิตย์ กลุ่มแก๊สในแต่ละวงแหวนรวมตัวและหดตัวกลายเป็นดาวเคราะห์และอื่น ๆ
ทฤษฎีของเจมยีนส์
มีดาวฤกษ์ขนาดใหญ่ที่ผ่านเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ แรงดึงดูดระหว่างดาวฤกษ์และดวงอาทิตย์ ทำให้มวลบางส่วนของดาวฤกษ์และดวงอาทิตย์หลุดออกมาเป็นดาวเคราะห์ รวมทั้งโลกและสิ่งต่าง ๆ ในระบบสุริยะ
ทฤษฎีของเฟรด ฮอย์และฮานส์ อัลเฟน
เสนอทฤษฎีการเกิดโลกและระบบสุริยะโดยอาศัยแนวทางทฤษฎีของลาพาส คือ ดวงอาทิตย์เกิดขึ้นจากการรวมตัวของกลุ่มแก๊สและฝุ่นละอองเริ่มมีแสงสว่าง กลุ่มแก๊สและฝุ่นละอองที่อยู่รอบจะถูกดึงดูดให้จับตัวแน่นรวมเป็นก้อน มีขนาดใหญ่โตเป็นดาวเคราะห์โคจรรอบดวงอาทิตย์
ระบบสุริยะ หมายถึง ระบบที่ประกอบด้วยดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง และมีดาวเคราะห์เป็นบริวาร นอกจากนั้นยังมีดาวเคราะห์น้อย ดาวหาง และอุตกาบาต