เทคโนโลยีอวกาศ : ข้อมูลยานสำรวจดาวอังคาร

สหรัฐอเมริกา

28 พ.ย. 2507

บินเฉียดเพื่อสำรวจดาวอังคารเป็นครั้งแรกที่ระยะ 9,846 กิโลเมตร

สหรัฐอเมริกา

24 ก.พ. และ 27 มี.ค. 2512

ทั้งสองบินเฉียดเพื่อสำรวจดาวอังคารที่ระยะห่าง 3,430 กิโลเมตร โดยได้ถ่ายภาพพื้นผิวดาวอังคารในระยะใกล้

สหภาพโซเวียต

19 และ 25 พ.ค. 2514

โคจรรอบดาวอังคารเพื่อสำรวจบรรยากาศและพื้นผิวดาว

สหรัฐอเมริกา

30 พ.ค. 2514

ถ่ายภาพเพื่อทำแผนที่ดาวอังคาร ส่งภาพกลับมา 7,329 ภาพ ครอบคลุมพื้นผิวดาวอังคารทั้งดวง

สหภาพโซเวียต

กรกฎาคม-

สิงหาคม 2516

ยานทั้งสี่ลำทำงานร่วมกันสำรวจดาวอังคาร โดยมียานมาร์ส 6 ลงบนพื้นดาวอังคารแบบตกกระแทกเป็นครั้งแรก

สหรัฐอเมริกา

สิงหาคม-

กันยายน 2518

โครงการไวกิงเป็น ประกอบดาวยาน2 ลำ ซึ่งแต่ละลำมียานโคจรรอบดาวและยานลงจอดบนพื้นดาว และได้ลงจอดบนพื้นผิวดาวอังคารอย่างนิ่มนวลเป็นครั้งแรก พร้อมอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์อีกจำนวนมากและถ่ายภาพความละเอียดสูงของดวงจันทร์ของดาวอังคารอีกด้วย

สหภาพโซเวียต

7 และ 12 ก.ค. 2531

โฟบอส 2 ได้บินสำรวจดวงจันทร์โฟบอสในระยะเพียง50 เมตร (โฟบอส1 ขาดการติดต่อ)

สหรัฐอเมริกา

25 ก.ย. 2535

ยานขาดการติดต่อในวันที่ 21 ส.ค. 2536 เพียง 3 วันก่อนเข้าสู่วงโคจรของดาวอังคาร

สหรัฐอเมริกา

4 ธ.ค. 2539

ประสบความสำเร็จในการลงจอดบนดาวอังคาร และปล่อยรถโรเวอร์ออกไปศึกษาพื้นที่โดยรอบจุดลงจอดและส่งข้อมูลกลับมาอย่างต่อเนื่องจนถึงวันที่ 10 มีนาคม 2541

สหรัฐอเมริกา

7 พ.ย. 2539

ส่งไปแทนยานมาร์สออบเซิร์ฟเวอร์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของพื้นผิวสนามแรงโน้มถ่วง สนามแม่เหล็กและการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลโดยละเอียด ด้วยอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ 6 ชุดหลัก ส่งข้อมูลกลับมายังโลกจนถึงเดือนเมษายน 2545

ญี่ปุ่น

3 ก.ค. 2541

วางแผนจะถึงดาวอังคารในเดือนตุลาคม 2542 แต่ได้รับความเสียหายจากพายุสุริยะรุนแรง และหายสาปสูญในเวลาต่อมา

สหรัฐอเมริกา

11 ธ.ค. 2541

วางแผนตรวจสภาพอากาศของดาวอังคาร แต่ภารกิจนี้ล้มเหลวเพราะยานได้ลุกไหม้ในชั้นบรรยากาศของดาวอังคารระหว่างเข้าใกล้ดาว เนื่องจากทีมโปรแกรมเมอร์ของผู้สร้างยานใช้หน่วยวัดระบบอังกฤษ แทนที่จะเป็นระบบเมตริกตามที่ผู้ควบคุมยานเข้าใจ ทำให้จุดระเบิดผิดพลาด

สหรัฐอเมริกา

3 ม.ค. 2542

ส่งหัวเจาะพุ่งชนดาวอังคารเพื่อศึกษาสภาพใต้ผิวดาว แต่หัวเจาะไม่ส่งสัญญาณตอบกลับหลังพุ่งชนในวันที่

3 ธ.ค. 2542

สหรัฐอเมริกา

7 เม.ย. 2544

สำรวจผิวดาวอังคารว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเคยมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่หรือไม่

องค์การอวกาศยุโรป

2 มิ.ย. 2546

โคจรถ่ายภาพดาวอังคาร และส่งยานลูกชื่อ บีเกิล 2 ร่อนลงจอดบนผิวดาวในวันที่ 25 ธ.ค. 2546 แต่ยานบีเกิล 2ขาดการติดต่อหลังจากถูกส่งลงผิวดาว

สหรัฐอเมริกา

10 มิ.ย. 2546

ยานสำรวจลงจอดที่ผิวดาวบริเวณ Gusev Crator และส่งรถโรเวอร์ที่วิ่งเร็วและไกลกว่ารถของยานมาร์สพาธไฟเดอร์มาก เริ่มการสำรวจเมื่อวันที่ 3 ม.ค. 2547

สหรัฐอเมริกา

7 ก.ค. 2546

เป็นยานและรถสำรวจชุดเดียวกับยานสปิริต ได้ลงจอดบนพื้นผิวดาวอังคารเมื่อวันที่ 24 ม.ค. 2547 ในบริเวณ Meridiani Planum ซึ่งเป็นบริเวณตรงข้ามกับที่ยานสปิริตลงจอด

สหรัฐอเมริกา

8 ส.ค. 2548

วางแผนจะสำรวจผิวดาวอังคารด้วยความละเอียดสูงจากวงโคจรที่มีระยะใกล้ที่สุด 250 กิโลเมตร และไกลที่สุด 320 กิโลเมตร ซึ่งน่าจะถึงดาวอังคารในเดือนมีนาคม 2549 และโคจรสำรวจเป็นเวลา 1 ปีของดาวอังคาร (ประมาณ 2 ปีของโลก)

ฝรั่งเศส

ปลายปี 2550

จะวางแผนกำหนดลักษณะภารกิจที่แน่นอนประมาณปลายปี 2547