วรรณยุกต์

วรรณยุกต์

คำในภาษาพูดที่มีวรรณยุกต์และก่อให้เกิดความสับสนและใช้ผิดกัน คร่าวๆ ก็แบ่งได้ 2 พวกนะ พวกแรกคือพวกที่เป็นคำลงท้าย ก็มีประมาณนี้นะ ขา --- ใช้ต่อท้ายคำเรียกอย่างสุภาพ --- คุณแม่ขา คะ --- ลงท้ายคำถาม หรือใช้เรียกก็ได้ --- คุณแม่คะจะไปไหนหรือคะ ค่ะ --- ส่วนคำนี้ใช้ต่อท้ายประโยคที่ไม่ใช่คำถาม หรือใช้รับคำ --- ค่ะ ฉันจะไปด้วย วันนี้ฉันไม่ได้ขับรถมาค่ะ จ๊ะ --- ใช้เหมือน “คะ” ---- วันนี้จะไปกินข้าวที่ไหนกันจ๊ะ จ้ะ --- ส่วนคำนี้จะใช้เหมือน “ค่ะ” แต่เป็นกันเองมากกว่า --- เชิญข้างในเลยจ้ะ จ้า --- คือคำว่า “จ้ะ” น่ะแหละ แต่ออกเสียงให้ยาวขึ้นอีกหน่อย --- เชิญข้างในเลยจ้า ไม่ต้องเกรงใจ จ๋า --- ใช้เหมือน “ขา” แต่แสดงความสนิทสนมมากกว่า --- เพื่อนสุดที่รักจ๋า เอาเลคเช่อร์มาลอกหน่อยสิ ย่ะ --- ประเภทเดียวกับ “ค่ะ” --- ย่ะ ฉันมันไม่เลิศเหมือนเธอนี่ยะ ว่ะ --- ใช้ต่อท้ายประโยคที่ไม่ใช่คำถามเหมือน “ค่ะ” --- มันไม่อยู่ว่ะ สงสัยจะไปเรียนแล้ว วะ --- ใช้เหมือน “คะ” --- อะไรกันนักกันหน้าวะ ล่ะ --- ใช้เวลาถาม --- ทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะ เธอก็ว่างไม่ใช่เหรอ นะ --- ใช้เน้นย้ำประโยค --- พรุ่งนี้เรามีนัดกันนะ อย่าลืม น่ะ --- คำนี้ใช้ได้หลายกรณี ใช้ถามก็ได้ --- จะไปไหนกันน่ะ หรือลงท้ายประโยคก็ได้ --- เดี๋ยวก็คงจะมีคนมากันอีกน่ะ น่า --- ใช้ขอร้อง --- เข้าบ้านมาก่อนน่า นี่, เนี่ย --- ใช้เวลาถาม --- ทำไมคนเยอะอย่างนี้เนี่ย มั้ง --- ใช้แสดงความไม่แน่ใจ คาดคะเนเหตุการณ์ --- เขาก็คงจะไปงานนี้ด้วยมั้ง ซิ --- ใช้เวลาออกคำสั่ง --- มานี่ซิ ถ้าลากเสียงยาวๆ จะเป็นการขอร้อง --- มานี่ซี่ ฉันบอกให้มานี่ไง สิ --- คำนี้ใช้ได้หลายอย่างมาก ที่เห็นบ่อยสุดคงเป็นประโยคชักชวน --- เข้าบ้านไปดื่มน้ำก่อนสิ แหละ --- ใช้เน้นประโยค --- เพราะแกนั่นแหละ เขาถึงโกรธฉัน มั้ย --- ใช้ต่อท้ายคำถาม --- เธอจะไปกับฉันมั้ย แล้วก็อื่นๆ อีกมากมาย ไม่เน้นที่การใช้นะคะ เพราะก็คงจะรู้กันดีอยู่แล้ว แต่ที่มีตัวอย่างก็เพื่อให้เห็นภาพว่าเป็นคำไหน ต้องใช้วรรณยุกต์อะไร จะได้ใช้ให้ถูกๆ ส่วนอีกพวกหนึ่งก็เป็นพวกคำอุทานนะ เช่น อ้าว --- อ้าว จะรีบไปไหนกันน่ะ รอด้วยสิ เอ๊ะ --- เอ๊ะ เธอมาที่นี่ได้ยังไง อ๊ะ --- อ๊ะ จะหนีไปไหนน่ะ หา --- หา นี่เธอยังไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอ ยี้ --- ยี้ เล่นอะไรกันไม่รู้สกปรก อี๊ --- อี๊ ไอ้จิ้งจกบ้า ดันตกลงมาได้ ฮึ --- ฮึ นึกว่าจะง้อหรือไง ฮื้อ --- ฮื้อ อย่าเพิ่งมายุ่งตอนนี้ได้มั้ย ว้า --- ว้า อดไปเที่ยวด้วยกันเลย ต๊ายตาย --- ต๊ายตาย ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณที่นี่ เฮ้อ --- เฮ้อ เมื่อไหร่เรื่องมันจะจบซักที อุ๊ย --- อุ๊ย ขอโทษค่ะ ว้าย --- ว้าย (ร้องตอนตกบันได) ---- ไม้โทนะจ๊ะ แต่เสียงเป็นเสียงตรี อูย --- อูย เจ๊บชะมัดเลย (ตกบันไดเมื่อกี้) โอ๊ย --- โอ๊ย ขาจะหักมั้ยเนี่ย อุ๋ย --- อุ๋ย อย่าเอามือมาโดนสิ มันเจ็บนะ เอ๊ --- เอ๊ นั่นข้าวเม่าหรือเปล่า เฮ้ย --- เฮ้ย ใช่ข้าวเม่าจริงๆ ด้วย แน้ --- แน้ อย่ามาโกหกนะ ฉันรู้ทันหรอก อือ --- อือ ถ้าโกหก แล้วจะทำไม ฮื่อ --- ฮื่อ ถ้าโกหกเหรอ โดนยำแน่ๆเลย เอ๊ย --- ถ้างั้นก็ไม่ให้รู้ เอ๊ย ไม่โกหกหรอก ที่จริงก็ยังมีพวกที่เป็นคำเลียนเสียงอีก เช่น นกร้องจิ๊บๆ โครม (เสียงตกบันได) เปรี้ยง (เสียงฟ้าผ่า) ฯลฯ ที่จริงการจะเขียนให้ถูกก็ง่ายๆ ก็หลักการผันวรรณยุกต์ที่เรียนมาตั้งแต่ประถมกันนั่นแหล่ะ ลองไปทบทวนกันดูนะ ถ้าจะให้ดีเวลาจะเขียนก็ลองผันดูในใจนิดนึงจะได้ไม่ผิดไง วรรณยุกต์เป็นเอกลักษณ์ของภาษาไทยเชียวนะ ต้องใช้กันให้ถูกหน่อย ทีเวลาเราเรียนภาษาอังกฤษเรายังนั่งท่องศัพท์ได้เป็นหน้าๆ เลย นี่ไม่ต้องท่อง แค่จำหลักการใช้ให้ขึ้นใจ คิดก่อนเขียนก็ใช้ได้