ซื่อกินไม่หมด คดกินไม่นาน

ลบ แก้ไข

 เคยได้ยินสุภาษิตบทนี้ไหมคะ..." ซื่อกินไม่หมด    คดกินไม่นาน " เวลาเราออกเสียงคำว่า "ซื่อ" กับคำว่า"เซ่อ" นั้น  บางทีฟังดูคล้ายๆกันเลย   แต่ในความหมายที่แท้จริงต่างกันมาก.... 

          คน " ซื่อ " นั้น หมายถึง ตรง...ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม...ไม่คดโกง
 
          ส่วนคน  " เซ่อ "  หมายถึง โง่เขลา.....ไม่เคยพบ...ไม่เคยเห็น.....ไม่รอบคอบ...

          แล้วอยากเป็นคนประเภทไหนกันล่ะเนี่ย...

          คนไม่ซื่อนั้น  มักจะมองคน "ซื่อ " เป็นคนเซ่อ.... เพราะคนไม่ซื่อนั้น สายตาสั้น มองเห็นแค่ประโยชน์เฉพาะหน้า  เจ๋ง

          ส่วนคนซื่อกลับมองคนไม่ "ซื่อ"ว่า เป็นคนเซ่อ...เพราะคนซื่อมีสายตายาว  มองเห็นประโยชน์อันยาวไกที่จะได้รับ  ยิ้ม

          อ.ปิ มีนิทานเก่าแก่เรื่องหนึ่งมาเล่าให้ฟัง...จากสุภาษิตสอนนาย...นิพนธ์โดย สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส  เด็กรุ่นใหม่ๆคงไม่เคยได้ยิน....เรื่องประเภทนี้สอนคุณธรรมได้ดีทีเดียว ...โดยเฉพาะเรื่องความซื่อสัตย์....อ.ปิอยากให้เด็กทุกคนมีติดตัวตั้งแต่ยัง เล็ก.... จะได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่โกงกินบ้านเมืองในอนาคต....อูย...พูดเรื่อง การเมือง แล้วเสียว....เริ่มเรื่องดีกว่า

          
  มีเด็กหญิง 2 คน คนหนึ่งชื่อเด็กหญิงจงกลนี เพ็ญคุณ  อีกคนหนึ่งชื่อ โยทกา บางบัวทอง   เช้าวันหนึ่ง เด็กทั้งสองเอาของไปขายที่ตลาด เด็กหญิงจงกลนีขายผลไม้กับผัก เด็กหญิงโยทกา ขายปลา  มีคนมาซื้อมาก เด็กสองคนขายได้ดี 

        ที่ร้านเด็กหญิงจงกลนีเหลือแต่แตงโม   ที่ร้านเด็กหญิงโยทกาเหลือปลาช่อนตัวหนึ่ง  ขณะนั้น  มีหญิงผู้หนึ่งมาที่ร้านเด็กหญิงจงกลนีเพ่อหวังจะมาซื้อหาอาหารและผลไม้ เอามือจับแตงโมแล้วพูดว่า  "แตงโมลูกนี้ดีจริง  ราคาเท่าไร"

        เด็กหญิงจงกลนี ตอบว่า "เหลือแต่แตงโมลูกนี้ใบเดียวเท่านั้น  มันใหญ่ดีก็จริง แต่มันมีจุดเน่าเสียแล้ว"  ครั้นเขาพูดอย่างนี้แล้ว เขาก็พลิกแตงโมให้หญิงผู้นั้นดู

        หญิงคนนั้นพูดว่า "อ้อ เป็นจุดเสียแล้ว ถ้าอย่างนั้น ไม่เอาล่ะ  แต่ก็ขันอยู่ ทำไมเจ้าจึงบอกให้ข้ารู้ ว่าแตงโมของเจ้าจวนเสียแล้ว"

       เด็กหญิงจงกลนี ตอบว่า " ฉันเห็นเป็นการดีกว่าปิดไว้" หญิงผู้นั้นพูดว่า "ถูกของเจ้า เจ้าอย่าลืมข้อความนี้นะ  ข้าจะจำร้านของเจ้าไว้"  แล้วหันไปข้างเด็กหญิงโยทกา ถามว่า "นี่ปลาสดหรือ" เด็กหญิงโยทกาตอบว่า "จ้ะนาย ปลานี้จับเมื่อเช้านี้เอง" หญิงผู้นั้นซื้อเอาปลานั้นไป

      เด็กหญิงโยทกาพูดกับเด็กหญิงจงกลนีว่า "จงกลนี... เจ้าช่างโง่แท้ๆ เจ้าไม่ควรชี้จุดแตงโมของเจ้าให้เขาดู เจ้าจะต้องเอากลับไปบ้าน.. ป่วยการเปล่า มิฉะนั้น จะต้องทิ้งเสียเปล่า... ดูข้าสิ ..ปลาจับได้แต่วานนี้ ข้ายังขายได้ราคาเหมือนปลาจับใหม่ๆ ถ้าเจ้าไม่บอก เขาคงไม่ทันรู้ว่าแตงโมของเจ้าเสีย"

      เด็กหญิงจงกลนี เอามือจับกองสตางค์ที่ขายของได้  ตอบว่า "  ถึงแม้ได้เงินสองเท่านี้  ข้าก็ไม่อยากพูดปด  หรือทำท่าปด และปลายมือข้าคงดีกว่าเจ้า ...เพราะข้าหาคนซื้อได้คนหนึ่ง ฝ่ายเจ้าเสียคนซื้อไปคนหนึ่ง"

      ข้อนี้ ถูกของเด็กหญิงจงกลนี เพราะในวันรุ่งขึ้น หญิงผู้นั้นซื้อผลไม้และผักของเด็กหญิงจงกลนีเกือบหมด ไม่ได้ซื้อปลาของเด็กหญิงโยทกาสักตัว... ต่อมาหญิงผู้นั้นเห็นของที่ที่ตนซื้อมาจากร้านของเด็กหญิงจงกลนีเป็นของดีๆ ทั้งนั้น  จึงหมั่นไปซื้อบ่อยๆ จนชอบกับเด็กหญิงจงกลนี

       คราวหนึ่ง  หญิงผู้นั้น ต้องการเด็กที่ซื่อ จะให้ดูร้านของเขา จึงเอาเด็กหญิงจงกลนีมาใช้ เขารักใคร่มาก ใช้สนิทและไว้ใจในการนั้นขึ้นทุกที  จนภายหลังเด็กหญิงจงกลนีได้มีหุ้นในร้านขายของกับหญิงผู้นั้น..
 




โดย gigjungs ดูบทความของฉันทั้งหมดที่นี่
วันที่ 25 พ.ค. 54 15:39 น.
เนื้อหานี้เปิดอ่านแล้ว 12,560 ครั้ง


ความคิดเห็นทั้งหมด (เปิดดู 12,560 ครั้ง ตอบ 0 ครั้ง)

แสดงความคิดเห็นของท่านที่นี่


เรื่องที่เกี่ยวข้อง

เรื่องล่าสุด




advertisement